Elbette mesele bir insanın pahalı çanta taşıması, iyi yaşaması ya da ekonomik imkanlara sahip olması değil. Mesele, halkçılık iddiasıyla yaşanan hayat arasındaki mesafe. Karpaz’ı belki yalnızca yat güvertesinden görmüş, Girne-Lefkoşa eksenindeki kendi sosyal ve kültürel çevresinin dışına pek çıkmamış insanların, memleketin bütün toplumsal gerçekliğini temsil etme iddiası oldukça düşündürücü. Ekmek kaç para, kiralar ne durumda, asgari ücretli ayın kaçında parasını tüketiyor, emekli nasıl geçiniyor, gençler neden bavulunu toplayıp gidiyor? Bunlar sol siyasetin tali meseleleri değil, tam da merkezinde durması gereken sorular. Ne var ki bazı çevrelerde halk, seçimden seçime keşfedilen bir toplumsal kategoriye dönüşmüş durumda.
Üstelik KKTC’nin siyasi ve ekonomik bağımlılık ilişkileri düşünüldüğünde, iktidara gelen herhangi bir siyasi yapının ülkenin bütün yapısal sorunlarını bir anda değiştirebileceğini beklemek gerçekçi değil. Ekonomik bağımlılığın, siyasi irade sınırlılıklarının ve mevcut düzenin yarattığı sorunların farkındayız. Ancak bu, hiçbir şey yapılamayacağı anlamına da gelmez. Kamu kurumlarında şeffaflık sağlamak, kurumlar arası denetimi güçlendirmek, kamu kaynaklarının kullanımını takip etmek, kayırmacılığın ve yolsuzluğun önüne geçmek, hesap verebilirliği yerleştirmek mümkündür.Üstelik kadına yönelik şiddetin ve kadın cinayetlerinin tırmanış gösterdiği bir dönemde, kadınları koruyacak, şiddeti önleyecek ve failleri etkin biçimde hesap verir kılacak güçlü bir yasal düzenleme de pekala gündeme alınabilir. Büyük dönüşümler gerçekleştiremiyorsanız bile küçük ama gerçek değişimler yaratabilirsiniz. Fakat bunun için önce halkın gündelik hayatını, ekonomik sıkışmışlığını ve adalet beklentisini gerçekten anlamak gerekir. İnsan ister istemez düşünüyor… Bu kadar sınırlı imkanlarla bile yapılabilecek şeyler varken, toplumun gerçekliğinden bu kadar uzak bir siyaset nasıl üretilebiliyor?
Belki de sorun, solculuğun bazı çevrelerde toplumsal dönüşüm iddiasından çıkıp bir tür kültürel kimliğe, sosyal statüye ve politik dekorasyona dönüşmesidir. Kürsüde emek, bildiride eşitlik, sosyal medyada halkçılık, gündelik hayatta ise sınıfsal konforun bütün nimetleri… Bir insanın sınıfsal konumu elbette taşıdığı çantayla ölçülmez. Fakat savunduğu değerlerle yaşadığı hayat arasındaki mesafeyi hiç sorgulamıyorsa, orada ciddi bir politik tutarsızlık vardır. Yolsuzlukla mücadele edeceğini söylemek başka, toplumsal adaleti gerçekten savunmak başkadır. Temiz yönetim sol siyasetin önemli bir parçasıdır ama tek başına solculuk değildir.
