Bir de her Kıbrıslı Türk "yabancı" doğuyor bu günlerde...
"Siyasi eşitlik" dediğin güneye bakarak söylenince tadından yenmiyor, kuzeye dönünce yüzünü, suskunluğa dönüyor...
Bir de fotoğraf var şimdi, Antalya'dan...
Sen varsın, o var, bu var, biz yok!
***
Antalya’da sahnelenen “protokol” oyununu izlerken insanın içinden hem acı acı gülmek hem de derin bir iç çekmek geliyor.
Birinin elini sıkmış, ötekini bekletmiş…
Birini kapıda karşılamış, diğerinin geldiği saatte platformdan ayrılmış…
Tabelaya önce “Güney” yazmış, sonra Brüksel’den telefon gelince sessizce “Kıbrıs” diye düzeltilmiş…
O “Kıbrıs”ın arkasında da Nikos Hristodulidis oturuyor.
Tanıdık bir yüz!
Komik.
Alıştığımız ama bir türlü alışamadığımız türden…
***
Kendi iç kamuoyuna “bakın nasıl da derslerini verdik” mesajı vermek için kurgulanan bu küçük jestlerin, diplomasi masasında tek bir milim bile hükmü yok.
Günün sonunda fotoğraf ortada: Türkiye’nin ev sahipliğinde düzenlenen Birleşmiş Milletler’in resmî zirvesinde, Kıbrıs Cumhuriyeti devlet olarak orada, masada, en ön sırada yerini alıyor.
Öyle “tanımam etmem” falan hikâye…
Ankara’nın Avrupa Birliği ile Gümrük Birliği’ni güncelleme hesapları, vize serbestisi beklentileri ve enerji koridorları masada dururken, Kıbrıs meselesi bu büyük ticari ve jeopolitik denklemin içinde “çerez” gibi duruyor.
Neyse… Türkiye alacağını alsa da rahatlasak.
Hem Avrupa hem biz, hepimiz…
***
Gelelim o meşhur “aile fotoğrafı”na…
“KKTC Cumhurbaşkanı” Tufan Erhürman o karede yoktu.
Kendisi de bunu zaten biliyordu, anlattı da...
“Aile fotoğrafında yer almayacağımızı biliyorduk. Bu, şu anda var olan statükonun fotoğrafa yansımasıdır.”
Doğru bir tespit.
Değişmesi gereken statüko tam olarak bu.
Ama bu statükoyu değiştirecek yol biraz daha ezber bozmak istiyor.
Ankara ile “tam istişare” sözü de bir başka gösteri.
Tek yanlı bir saygı, özen, örtü...
Kavramlarla saklambaç oynamayı bırakalım.
Ankara’nın dayattığı “iki ayrı devlet” tezinin karşılığı ilhaktır.
Ha eğer anlatılan federal bir Kıbrıs’ta iki kurucu yapıdan söz etmekse; iki kurucu devlet, iki kurucu unsur, her neyse… O zaman da dönüp dünyaya “KKTC’yi tanıyın” çağrısı yapılmaz.
Çağır çağır, ruh çağırsan şimdiye gelecekti; tanımıyorlar işte!
Türk devletleri de tanımıyor, diğerleri de…
Peki, ne yapılmalı?
Biraz daha cesaret…
Her şeyden önce şu çıplak gerçeği kabul edelim: Bu adada çözüme en çok ihtiyacı olan taraf Kıbrıslı Türklerdir.
O aile fotoğrafına baktığınızda Türkiye var, Kıbrıs Cumhuriyeti var, 102 ülkeden temsilciler var.
Ama Kıbrıslı Türkler yok.
Daha ne söyleyeyim...
Dünyanın dışında kalmış, kendi toprağında özne olmaktan çıkarılmış, bir garip "kalabalık" olarak bu statükoda yarınımız yok.
O nedenle başkalarının pazarlıklarını ya da protokol oyunlarını beklemek yerine, çok daha cesur ve ileriye doğru adım atmak zorundayız.
Yoksa...
Bir sonraki zirvede de kapıda el sıkışma fotoğraflarıyla avunur ama büyük aile fotoğrafında yine kendimizi göremeyiz.
Bu yazı toplam 96 defa okunmuştur.
