Sözün orijinali İngilizce...
Türkçe çevrisi şöyle: "Politikacıların yerine ülkeleri maymunlar yönetsin, en azından sadece muz çalarlar!"
-*-*-
Güldüm!
-*-*-
Sonra, sosyal medyada bir ölüm ilanı gördüm...
Tahir Ayken amcamız yaşamını yitirmiş!
-*-*-
Ali Ayken’i sanırım herkes tanır...
Tahir Ayken’in oğullarından biri...
Eski futbolcu...
Çim üreticisi...
Bir çok sahamızın, bahçemizin çimlerini üreten, döşeyen kişi...
-*-*-
Arkadaşları O’na “Gavur Ali” der...
-*-*-
Ali abinin Akçay – Zümrütköy bölgesinde çim ürettiği yerde yıllar önce bir haber yapıyorduk...
Bizim haber yapma işi, ağırdan kebaplı – alkollü bir eğlenceye dönüşmüştü...
-*-*-
Bir ara, keyifli, kahkahalı ortama Tahir amcamız da katıldı...
-*-*-
Direkt sordu; “... Be Serhat, Erol Teralı neyindir?”...
-*-*-
“Dayım” dedim gururla!
-*-*-
Çünkü rahmetlik dayım, evlatları – yeğenleri – ailesi ve de bu ülke için gurur duyulması gereken bir öğretmen, bir mücahit, bir lider ama hepsinden öteye “dürüstlük sembolü” biriydi...
-*-*-
Tahir dayının gözleri doldu; bana sarıldı; “çoktandır Erol hocayı görmedik, nerededir?” dedi!
“Lefkoşa” dedim...
-*-*-
Tahir dayı, Bodamyalı, dayım Baflı, Teralı!
“Nereden nereye tanışıyorlar”ı merak ettim, sordum!
-*-*-
Tahir dayı anlattı...
-*-*-
“... Biz Luricina’ya göçmen gittik, O da orada hem öğretmen hem komutandı... Çok iyi ilişkilerimiz oldu... Benim kamyonum vardı... 1964 – 65 seneleri... Erenköy’e kamyonla – izin alarak – BM Barış Gücü’nün de eskortu ile inşaat malzemesi gibi ufak tefek şeyler götürecektik...”
-*-*-
“... Tabii Rumlar izin vermez ama Barış Gücü devrede, galiba liderlikler de anlaşmış, Erenköy’e kadar geldik... Rum polisler Mansura’ya girişte kamyonu durdurdu... Beni indirdi...”
-*-*-
“Kamyonu didik didik ettiler... Silah arıyorlardı... Fazladan tuvalet kağıdı bulsalar izin vermeyecekler... Arkadaki yüke de baktılar, her yeri aradılar... En az iki saat bakmadık köşecik bırakmadılar... Sonra içlerinden biri, benim üzerimi aradı...”
-*-*-
“Luricina’daki dayın Erol Teralı, bu türden bir aramayı akıl etmişti... Erenköy’deki kardeşi Ahmet Teralı’ya bir mektup yazmıştı. O mektubu katladım, cebime koymuştum... Rumlar buldu, kısa bir nottu, fazla ilgilerini çekmedi... Geri verdiler...”
-*-*-
“... Üzerimi arayan Rum polisi, üst üste beş atlet giydiğimi fark etti... Neden beş tane atlet ya da t – shirt giydiğimi sordu... Çok terlediğimi falan anlattım... İnanmadı... Barış Gücü görmesin diye bir küçük köprünün altına çekerek götürdü... Bir dayak attı bana... ‘Söyle dedi, bu atletleri Erenköy’deki Türk askerlerine götürün değil mi?’ diye bağırdı...”
-*-*-
“... Bağırınca, Barış Gücü askerleri fark etti; daha fazla tokat yemeden kurtulduk, Erenköy’e gittim... Üzerimdeki beş atleti ve mektubu Ahmet dayına teslim ettim. Sarıldık... O da Erol dayına bir not yazdı... ‘Abi iyiyim merak etme, selamlar’ diye bir şeydi...”
-*-*-
“... Geri döneceğiz... Rum aynı yerde bekler... Allah’tan Barış Gücü bizimle, aynı polis beni yine kamyondan indirdi... Üzerimi arayacak... O davranmadan, ‘çok terledim, atletleri çıkarıp attım’ dedim... BM Barış Gücü askerleri olmasa dayak atacak, belki öldürecekti...”
-*-*-
Tahir dayımızı Allah rahmet eylesin...
-*-*-
Önce Ahmet dayım, sonra Erol dayım ve şimdi de Tahir Ayken aramızdan ayrıldı...
-*-*-
Bu toplum, 1955’ten 1974’e kadar, doğrudur, çok çekti!
-*-*-
“O hatalıydı, bu yanlıştı, şu haklıydı”yı geçelim!
-*-*-
Dönemin faşizmi, milliyetçilik hastalığı o acıları yaşamamızın sebebidir!
-*-*-
Aynı manyak hastalık ne yazık ki hala devam ediyor!
-*-*-







