Hüseyin Ekmekçi yazdı: Maaş ödendiği sürece isterse dünya yansın..

MAAŞ ÖDENDİĞİ SÜRECE; İSTERSE DÜNYA YANSIN…. BORCUN BU KADAR BÜYÜMESİNDEN, YÜKSEK FAİZDEN, YARATILAN KAYNAKLARIN MAAŞA GİTMESİNDEN ÖRNEĞİN SENDİKA BAŞKANLARI, SENDİKACILAR RAHATSIZ OLMUYOR MU?

SÜRDÜRÜLEBİLİR BİR KAMU YAPISI, GELECEKTE ÖDENECEK MAAŞLARI RİSKE ATMAYAN BİR KAMU MALİYESİ YÖNETİMİ, SENDİKAL YAŞAMDA DERT EDİLMESİ GEREKEN BİR KONU… BU RAHATLIK GERÇEKTEN BİRAZ FAZLA

Son günlerde kamu maliyesine biraz fazla takıldım. Ama rakamlar insanın yakasını bırakmıyor. 2025 sonunda 16,3 milyar TL olan iç borç, dokuz ay geçmeden 33 milyar TL’ oldu. Dün, 2 milyar TL daha borç onaylandı. Koşa vade, yüksek faiz… ve yine sadece maaş içim

28 Ağustos’ta 4 milyar 715 milyon TL borçlanıldı. Vade 91 gün, ortalama faiz yüzde 38,60. 4 Eylül’de 4 milyar 86 milyon TL daha… Vade 98 gün, ortalama faiz yüzde 38,92. Yani yıllardan bile söz etmiyoruz. Üç ay… Borcu alıyorsunuz, daha nefes almadan vadesi kapıya dayanıyor.

Şimdi bir başka noktaya bakmak istiyorum. Örgütlü kamu; sendikalar; sendika yönetimleri. Burada sendikaları “neden ses çıkarmıyorsunuz?” diye suçlamıyorum. Başka bir şey söylüyorum. Sendika başkanlarının da bu tablodan ciddi biçimde rahatsız olması, hatta gelecek kaygısı yaşaması gerekiyor.

Çünkü onların temsil ettiği insanların maaşlarından, hayat pahalılığı ödeneğinden, 13’üncü maaşından söz ediyoruz. Bunların korunması elbette sendikaların görevi. Ama mesele sadece maaşın miktarı olabilir mi? O maaşın nasıl ödendiğinin önemi yok mu?

Bugün maaş ödeniyor. 13’üncü maaş ödeniyor. Hayat pahalılığı veriliyor. Güzel. Peki bu sistem ne kadar sürdürülebilir? Devlet sürekli borçlanıyorsa… Borcu çevirmek için yeniden borçlanıyorsa… Cari ihtiyaçları karşılamak için yeni kaynak arıyorsa…

Üstelik Merkez Bankası bünyesinde oluşan büyük kaynakları da yıl sonunda yine maaş yükünün karşılanması için kullanıyorsa… Burada yalnız Maliye’nin değil, sendikaların da sorması gereken sorular var. Çünkü sendikanın görevi sadece bu ayki maaşı korumak olmamalı.

Beş ay, beş yıl sonraki maaşı da düşünmeli. Bugün kazanılmış hakları korurken, o hakları yarın finanse edecek devlet yapısının ayakta kalıp kalmayacağını da sorgulamalı. Ben olsam sendika başkanı; Maliye’nin karşısına oturduğumda yalnızca “Hayat pahalılığı kaç olacak?” diye sormam.

“Bu parayı nereden buluyorsunuz?” diye de sorarım. “İç borç neden bu kadar hızlı büyüyor?””Bu borcun faizini kim ödeyecek?” “Üç aylık vadelerle nereye kadar gideceğiz?” “Maaşları neden düzenli yerel gelirlerle karşılayabilecek bir yapı kuramıyoruz?” Nerde hata yapıyorsunuz?

Bunlar da emekçinin soruları. Hatta bana göre gelecekte çok daha önemli olacak sorular. Çünkü borçla maaş ödemenin tehlikeli tarafı şu: Bugünü kurtarıyor. Ama yarından yiyor. Borç büyüdükçe faiz yükü büyür. Faiz büyüdükçe bütçede başka alanlara ayırabileceğiniz para azalır.

Yatırım azalır. Altyapı ertelenir. Sağlık, eğitim, sosyal politikalar sıkışır. Ve bir gün kamu maliyesi gerçekten duvara dayanırsa, tasarruf için dönüp bakılacak alanlardan biri yine personel giderleri olur. İşte sendikaların bugünden kaygılanması gereken nokta tam olarak bu.

Ben kamu çalışanının maaşının da, 13’üncü maaşının da yerel gelirlerle ödenebildiği bir devlet istiyorum. Vergisini toplayacak. Ekonomisini büyütecek. Kayıt dışılığı azaltacak. Gelirini artıracak. Ve çalışanının maaşını borç aramadan ödeyecek.

Neyse; bu konuyu kapatıyorum. Gönül arzu eder ki, süreç buralara gelmeden, her ay maaş ödeme riski ortaya çıkmadan toplumun akil kesimlerinin buna karşı çıkmasıydı. Borç büyük, risk büyük, geleceğe yönelik kaygı halen yok. Yeter ki maaş ödensin, gerisini bit yesin…

NOT: BEN YAZIMI YAZARKEN İKİ MİLYAR 79 MİLYON DAHA BORÇLANDI MALİYE… 100 GÜN İÇERİSİNDE FAİZİYLE GERİ ÖDENECEK… MAAŞ İÇİN….