Aynı kişi hakkında çok farklı yorumlar duyarız ya; kimisi çok merhametli, iyi bir insandan söz ederken bir başkası aynı kişinin acımasızlığı ve zulmünden dem vurur. Bu çarpıcı gelmiştir hep bana. Belki de rol yapan, merhametli taklidi yapan bir zalimdir söz konusu olan. Ya da aynı kişinin iki farklı yüzüdür gözlemlediğimiz. İnsanların özellikleri daha çok da kritik anlarda ortaya çıkar. Zor bir anda kendi kişisel çıkar mı yoksa etik değerler mi öne çıkacaktır? Politik Zübükler örneğin, bu günlerde dudak uçuklatacak bir performans içindeler Türkiye’de. Başkaları adına utanmayı anlatan bir Almanca kelime vardı ama burada yepyeni kelimelere ihtiyaç var bence. Bende karşılığı bir mide bulantısı bazı davranışların. İnsanın nasıl bozulduğunu görmek kederlendirdiği kadar kaygılandırıyor da.
Kötüler daha ne kadar bu dünyanın karar vericileri olacaklar bilemiyorum. Bir yanda derin yoksulluk ve çaresizlik diğer yanda sınırları gittikçe genişleyen zevkusefa.
Kuşaklar arasındaki dil farkı hiç bu denli açılmamıştı. Dünyadaki Z kuşağı argosunu hayretle takip ediyorum. İsyanın dilde zuhur ediş hali önceki kuşaklara oldukça kaba ve keskin gelebiliyor. Böyle nitelemeler farklı olanı yargılama tehlikesi taşıyor bana kalırsa. Her yeni kelime bir ifade ihtiyacının sonucu. Don Kişot geride kalmakta olan bir dünyanın masumiyetine takılı kalığı için değirmenlere savaş açmıştı. İçimizi acıtan, iç burkan bir şey vardı bunda. Şimdilerde felaket senaryoları doğanın yıkımı ve yapay zekâ çevresinde dönüyor. Gelecek kaygısı ile dolu yeni kuşaklar sokaklara dökülürken en çok da neşe ve ironiye sığınıyorlar. Karanlığın ve ölümün karşısına yaşama sevincini koyuyorlar. Kapitalizmin nasıl bir yıkım getirdiğini fark eden bu kuşak hayat kırıklığı yaratmış otoriter sosyalizm deneyiminin yerine yeni bir sosyalizm koymaya çalışıyor diye düşünüyorum. Sosyal devlet ve adil dağılım talebi bir yana sembolleri de sözcük dağarcıkları da sol kültürel iklim içinden. Bıyıklı abiler akıl vermek yerine bu yeni dili ve ruhu anlamaya çalışmalı bana kalırsa.
Fransa’daki eski tüfeklerden şair arkadaşım Francis Combes geçenlerde bir çevrimiçi toplantıda heyecanla anlatıyordu Paris’teki gösterilerle ilgili izlenimlerini. Bir de marş yazmış bunun için. Yazımı bu marşın çevirisiyle sonlandırayım
Dünya Halkının Marşı
İşte buradayız, dünyanın dört yanından geliyoruz
Sahip olmadığımız şehirlerde yaşıyoruz
Kalabalığız, sayılmıyoruz
Her zaman yan yana, çoğu zaman yalnızız
Darı taneleri, dağılmış kumlar gibi
Birlikte oluştururuz yeni bir dünyayı
Dünyanın tüm bayraklarını taşıyoruz
Pabuçlarımızda küçük birer dünya her birimizin
Belki hiç ayak basmadığımız ülkelerden gelen
Dağınık, bölünmüş, güçsüzüz
Ama her şeye kadiriz birlikte
Bulunduğumuz her yer merkezi dünyanın
Evet, dünyayla konuşabiliriz






