Bitmiştir muhtemelen...
Harcanmıştır bile!
Ben de sosyal sigorta emeklisiyim.
35 yıl çalıştım. Bunun 25 yılı yöneticilikle geçti.
Bugün yaklaşık 80 bin lira emekli maaşım var.
Bunu kişisel bir mesele olarak anlatmıyorum.
Özel sektörde yıllarca çalışmış, prim yatırmış, emekli olmuş insanların durumunu anlatıyorum.
Kiminin maaşı biraz daha yüksek, kiminin çok daha düşük…
Kamu emeklileriyle aramızdaki uçurum ortada.
Aynı ülkede, aynı hayat pahalılığıyla yaşıyoruz.
Emeklilikte aynı adalet yok!
***
40 bin lira "ikramiye" verdiler.
Bir defalık!
Sonra?
Hayat pahalılığı devam…
Gelir adaletsizliği devam…
Emekliler arasındaki uçurum devam…
Asıl sorum başka.
Bu para kimin parası?
Hükümetin mi?
Üstel'im mi Berova'nın mı?
Hayır!
Sosyal Sigortalar Fonu’ndan karşılanıyor.
Yani çalışanların, işverenlerin ve kamunun katkılarıyla oluşan; bugünün ve yarının sigortalılarına karşı yükümlülükleri bulunan bir fondan…
İhtiyat Sandığı için hep söylerim: İşçinin bankasıdır orası.
Sosyal Sigortalar da bireysel mevduat hesabı değil elbette.
Siyasi iktidarın dilediğince kullanacağı bir kasa hiç değil.
***
Şimdi başka bir örnek vereyim.
Merkez Bankası’nın Eylül 2026 verilerine göre bankalarda yaklaşık 460 milyar lira mevduat var.
Düşünün…
Bir banka yöneticisi çıkıp kuruluş yıldönümünü kutlamak için mevduat sahiplerinin hesaplarından para alarak ikramiye dağıtmaya karar verse…
Olabilir mi?
Ya da hükümet, bankalardaki mevduatın bir bölümünü alıp yurttaşlara dağıtmayı kararlaştırsa…
Mümkün mü?
Elbette hayır!
O paranın sahipleri var.
Bankanın yönetiminde olmak, mevduat sahiplerinin parasını dilediğince dağıtma hakkı vermez.
Sosyal güvenlik fonlarının hukuki yapısı farklı.
