İnsanların birbirine hitapları üzerine düşünüyorum, okuyorum, sorguluyorum son günlerde...
Yani mesela hiç tanımadığınız biri "dayı" diyor size ve yadırgıyorsunuz.
Doğrusu "abi", "abla" muhabbetlerine bile alışamadım...
"Teyze", "amca" eskiden beri dilimizde zaten...
"Bey" hele de profesyonel ortamlar haricinde hakaret gibi...
"Hocam" mesela, karşınızdaki insanın ismini unuttuğunuz durumlarda işe yarıyor.
Çok fazla unuttuyoruz artık nedense...
Yine de bir insanın en eşit hitabı, bence ismi...
***
İsim neden yetmiyor bir başına?
İllaki bir abi, abla, amca, teyze, bey, hanım falan ekleniyor?
Bu hitapları kullanırken, farkında olmadan yaş üzerinden bir hiyerarşi kuruluyor sanki...
Ya da bir mesafe giriyor araya...
Bazen koruyucu bir bariyer belki...
Gizliden gizliye bir otorite, kimi zaman...
Elbette pek çok insan saygısından, sevgisinden böyle sesleniyor ya da böyle gördüğü, öğrendiği için aslında...
"Bana adımla hitap et" derseniz sizden yaşça küçük birisine, utanıyor çoğu zaman...
İnsan yaş aldıkça daha çok mu yadırgıyor bilemedim. Çünkü bundan keyif alanlar da var çok fazla... Hatta doğrudan ismiyle seslenirseniz, fena fena bakanlar da...
Halbuki Avrupalıda yok bu...
Öğrenci öğretmenine…
Çalışan patronuna…
Hastalar doktoruna…
İlk isimle seslenebiliyor.
