Son dönemlerde seçimleri boykot etmek, bu eylemleri yapanları mutu edecek somut sonuçlar üretmiş değildir. Bazı rakamlar ile yorumlayalım… Haziran 2024 Avrupa Parlamento seçimlerinde 5676 Kıbrıslı Türk seçmen oy kullandı. Neyi değiştirmek iddiaları vardı ki?! Kaldı ki Kıbrıs Cumhuriyeti’nin 1960 Anayasası’na göre de Kıbrıslı Türkler ve Rumlar siyasi temsilcilerini ayrı ayrı seçerler… Buna rağmen, örneğin Maruniler gibi azınlık statüsünde kullandıkları oyların görünür, duyulur, bilinir bir etkisi olmuş muydu?! Hayır… İddia ederim ve derim ki, oy kullanan Kıbrıslı Türklerin en azından 4500 kişisi KKTC seçimlerini boykot edenlerdi. Gelelim 2020 KKTC CB seçimlerinin ikinci turundaki sonuç rakamlarına… Tatar 67,322, Akıncı 62,910 oy aldı, 4412 oy farkı ile Tatar seçildi. Boykotçuların sayısı bu farktan fazladır ve Tatar’a oy verecek tek bir boykotçu da yoktur; boykot Tatar’ın seçilmesi ile sonuçlandı…
6 Aralık’ta yapılacak seçimlerde seçmen sayısını Yüksek Seçim Kurulu 220 bin civarı olarak açıkladı; boykotçuların oranı %2 kadar olabilir. Siyasi kapasitesi ve deneyimi yüksek bir kitle; seçmenin de bildiği tanıdığı kişilerden oluşan bir kitle… Bağımsızlık Yolu… Siyasi ideolojisi boykotçularla yakın… Seçimlere katılıyor, milletvekili adaylarını açıkladılar; Kuzey Kıbrıs’a dair siyasi bildirgelerini de paylaşıyorlar… Üye ve sempatizanlarının sayısının ve oranının boykotçulardan çok farklı olduğunu sanmıyorum. Deneyim ve birikimlerinin boykotçular kadar zengin olduğundan emin değilim; adaylarının çoğunluğu da genel seçmenin çok da tanıdığı kişiler değil. İddiaları var… Sosyalist ideolojilerine bağlı seçim propagandası ile medya mecralarından halka mesajlar veriyorlar; mevcut statükonun yanlışları ile kendilerinin uygulamak istediği doğrunun ne olduğunu halk ile paylaşıyorlar. Seçilmek ve meclise girmek iddiaları var elbette; esas iddiaları ise meclise giremeseler dahi seçimleri kullanarak kendi ideolojileri bağlamında genelde adada, özelde de adanın kuzeyinde neyi nasıl yapacaklarını anlatmak…
Boykotçu grup içinde siyasi partiler de var, geçmişte seçimlere katılmış olanlar da var… Bağımsızlık Yolu’nun boykotu tercih etmemesi de ideolojilerinin tarihi lideri Lenin’in öğretisi ile uyumlu… 2026 yılı başlarında CTP’nin de meclisten çekilmesi üzerine çok tartışmalar olmuştu; konu üzerine 4 Nisan 2026 tarihinde Yenidüzen’de bu köşede yayınlanan “CTP Meclisten Çekilmemelidir; Lenin de Öyle Yapmıştı…” başlıklı köşe yazımda Lenin’in bu öğretisine atıfta bulunarak CTP’nin meclisten çekilmemesi gerektiği değerlendirmesini yapmıştım. O köşe yazısından alıntılarla Lenin’in boykot karşıtlığını yeniden paylaşmakta yarar görüyorum:
“Rus çarının 1906’da kurmayı kabul ettiği meclis (Duma) 1917’ye kadar beş defa kapanıp altı defa açıldı… Bu süreçte sosyalist gruplar (Bolşevikler ve Menşevikler) boykot yapıp Duma’ya girip girmemekte tereddütler yaşadı, tartışmalar yaptı. Sürecin ortasında, artık yeterince deneyim kazanmış olan Bolşevikler’in lideri Lenin boykotun çare olmadığına ve Duma’ya katılmak gereğine dair tespit ve yorumlarını, devrim stratejisine dayalı eylemlerini kendi kitlesi ile paylaştı. Özetle aktaracak olursak, Lenin Duma’nın devrimci bir araç olmasa da, hükümetin politikalarını eleştirmek ve işçileri devrime örgütlemek için, devrimci ajitasyon ve propaganda yapmak için önemli bir "kürsü" olduğunu savunmuş. Duma’daki Bolşevik temsilciler aracılığıyla partinin görüşlerini daha geniş kitlelere ulaştırılabileceğini vurgulamış ve demiş ki Lenin, boykot her kötü temsilî kuruluşa uygulanabilir gözü ile bakmak kesin bir yanılgı imiş; en kötü temsilî kuruluşları bile kullanmaya her zaman çalışmak ve propaganda, ajitasyon, eleştiri ve yığınlara olan-biteni anlatma amaçları için kullanmak da akılcı olmakmış.”
“Lenin başka neler demiş?! Duma’da olmamak siyasi süreçten kopmak ve partinin kitlelerden izole olmasına neden olabilirmiş; kitlelerin Duma’ya umut bağladığı durumlarda, partinin orada yer alarak kitlelere hükümetin sahtekarlığını göstermesi gerektiğini de vurgulamış… Ve Lenin’e göre meselenin özü Duma’da olmamak değil, kısmi yükselişi genel bir yükselişe, sendikal hareketi devrimci bir harekete, lokavtlar karşısındaki savunmayı gericilik karşısında saldırıya tahvil edebilmek için gösterilecek doğrudan ve acil çaba imiş…”
