Seçim öncesi transfer siyaseti: Güç gösterisinden çok çaresizlik görüntüsü

Seçim dönemlerinde bir partiden diğerine geçen isimler, ailece katılımlar ve toplu rozet törenleri kamuoyuna siyasi başarı olarak sunuluyor. Ancak bu görüntülerin bir de diğer yüzü var: Bir partinin birkaç kişinin veya küçük bir grubun katılımından büyük bir seçim sonucu beklemesi, kendi toplumsal desteğine duyduğu güveni tartışmaya açıyor.

BİRKAÇ DÜZİNE KİŞİDEN SEÇİM ZAFERİ ÇIKMAZ

50–60 kişilik katılımları büyük bir kazanım gibi öne çıkarmak, toplumda güçlü bir karşılık bulunduğunu kanıtlamaz. Aksine, bu geçişlere yüklenen aşırı beklenti, geniş seçmen desteğine ulaşmakta yaşanan güçlüğün işareti olarak okunabilir.

Barajı geçmek veya birkaç sandalye kazanmak için isimlerin çevresinden medet uman bir siyaset görüntüsü, seçmene güven vermez. Katılım fotoğraflarını medyada övünç kaynağına dönüştürmek de bu zayıflığı örtmeye yetmez.

ROZET SAYISI, HALK DESTEĞİ DEĞİLDİR

Bir kişinin beraberinde onlarca kişiyle gelmesi, onların ailelerinin ve yakınlarının oylarının da aynı partiye taşındığı anlamına gelmez. Seçmen kimsenin cebinde değildir.

Bu geçişlerin etik tarafı da göz ardı edilemez. Yıllarca bir partinin görüşlerini savunanların, seçim arifesinde neden başka bir adrese yöneldiğini açıklaması gerekir. Yeni liderle verilen fotoğraf, geçmişte söylenen sözleri ve seçmene karşı sorumluluğu silmez.

Transferi kabul eden partiler de gelenlerin sayısından önce hangi ortak ilkelerde buluşulduğunu anlatmalıdır. Siyasi birlikteliğin tek ölçüsü beklenen oy katkısı olduğunda, ilkelerin yerini seçim hesabı alır.

Transferleri programın, siyasi tutarlılığın ve halkla kurulacak güven ilişkisinin önüne koymak, bir partiyi güçlü göstermez. Birkaç rozet değişiminden Meclis hesabı çıkarmak, siyasi güvenden çok seçim kaygısını görünür kılar.