Öfkeden de öte bir şey bu.
Sanki kendilerini bir lağım çukurunun içinde hissediyorlar.
“Bir el uzatın da çıkalım buradan” isteği...
Ya da "ülkeyi bu çukurdan çıkartınız" çağrısı...
O çukur aslında bugünkü yönetimi temsil ediyor.
Yolsuzluk iddialarını, sahte diplomaları, kayırmacılığı, partizanlığı, ihale oyunlarını, yurttaşlık tartışmalarını, cezaevindeki skandalları…
Plansızlığı, güvensizliği, çürümeyi…
Bir yönetim biçimini yani.
O nedenle toplum önce temizlik istiyor.
Bunu çok net hissediyoruz.
“Bunlar gitsin” duygusu güçlü.
Ama mesele yalnızca gitmeleri değil elbette.
Yanlarına da kalmamalı yaptıkları...
Bir de toplum çukurdan çıkınca nereye basacağını bilmek istiyor.
Nasıl yönetileceğini…
Ekonominin ne olacağını…
***
Hastaneye gittiğinizde neyle karşılaşacağınızı, çocuğunuzu nasıl bir okula göndereceğinizi, bu ülkede kaç kişinin yaşadığını, yurttaşlığın hangi kurallarla verileceğini bilmek istiyorsunuz…
En önemlisi de yeniden güvenmek istiyorsunuz.
***
CTP Genel Başkanı Dr. Sıla Usar İncirli’nin basın toplantısını bu gözle de izledim.
Seçim dönemi başladı artık.
CTP “bunlar gidecek” derken...
“Peki sonra ne olacak?” sorusuna da yanıt vermeye çalışıyor.
Bir gecede her şeyin düzeleceği gibi gerçek dışı bir söz vermiyor.
Üç aşamalı bir yol tarif ediyor:
Önce kötüye gidişi durdurmak…
Ardından kurumları, kamu hizmetlerini ve ekonomiyi iyileştirmek…
Sonra kalıcı reformlar, yatırımlar ve yeni politikalarla geleceği kurmak.
***
Beş öncelik açıklandı.
Dürüst yönetim ve yolsuzlukla mücadele…
Hayat pahalılığıyla mücadele ve büyüyen ekonomi…
Sağlık ve eğitimde kamusal dönüşüm…
Tam güne geçiş aslında...
Daha az bürokrasi, daha güçlü kamu hizmeti…Nüfus, muhaceret ve güvenlik politikaları…
***
Başlıklardan çok somut hedefler önemli elbette.
Mal beyanlarının gerçekten denetlenmesi…
Kamu ihalelerinin şeffaflaşması…
Genel Sağlık Sigortası…
Tam gün eğitime planlı geçiş…
15–18 ay içerisinde kapsamlı nüfus sayımı…
İstisnai yurttaşlığın sınırlandırılması…
Dahası, hangi sözün ne zaman, hangi kaynakla, hangi kurum tarafından hayata geçirileceğinin açıklanması ve sonuçların toplumla paylaşılması…
***
Bu memleketin ihtiyacı yeni bir vaat kataloğu değil.
Yönetilebilir bir gelecek.
Sanırım önümüzdeki seçimin iki temel duygusu olacak: Öfke ve güven.
Öfke bir yönetimi göndermeye yetebilir.
Ama bir ülkeyi yeniden ayağa kaldırmaya yetmez.
Bunun için program gerekir.
Kadro gerekir.
Ciddiyet gerekir.
Elbette "güven" gerekir…
***
Toplum çukurdan çıkmak istiyor.
Uzatılan eli görecektir.
Ama bu kez yalnızca “Beni buradan çıkar” demiyor.
Bir soru daha soruyor:
“Peki, beni nereye götüreceksin?”
Sanırım seçime kadar bu sorunun yanıtını daha çok konuşacağız.
Bu yazı toplam 15 defa okunmuştur.
