Anlatı kurarken boşlukları doldurur bazen de içine tuz ya da şeker katarız. Kurduğumuz bağlamı destekleyecek seçici bir belleği devreye sokarız. Aynı olayı çok farklı biçimlerde anlatmak mümkündür. Pek çok anın dikenleri vardır ama biz sadece gülün güzelliğinden söz ederiz.
Kendimizi anlatırken dolaylı olarak başkalarından da söz etmekteyizdir. Onlara karşı duygularımız, geçmiş deneyimlerimizden kalan bir bagaj söz konusudur. Onları karalayıp kötüleme güdüsü içinde olmamız mümkündür. Bir an sadece o an yaşanan değildir, geçmişin gölgelerini de taşır. Hatta geleceğe dönük bir niyet de eşlik edebilir bir anlatıya. Pek çok yazarın özellikle bir kişiyi etkilemek ya da mutlu etmek için yazdığı kayıtlıdır edebiyat tarihinde. Kimi yazarlar bir intikam güdüsüyle de yazarlar. Edebiyat tarihinde bunun örnekleri vardır. Sabahattin Ali’nin İçimizdeki Şeytan romanı karakterin kendisi olduğunu iddia eden Nihal Atsız tarafından dava edilmiştir. Hatta öldürülmesinde bunun rol oynadığı bile iddia edilmektedir.
Bir başkasını en çok da kendi deneyimlerimiz üzerinden tanır, bazı davranışları böyle anlamlandırırız. İyiliğin safındaki insanlar olarak bazı kötülükleri kolay göremeyiz çünkü kendi dünyamıza ait değildir onlar.
Çeşitli anlatılar dolanır ortalıkta; bize dair, başkalarına dair. Başkalarının aynasına yansıyan kendimize hayret ederiz bazen. Kimilerinin aynası kirlidir ama. Kendini anlatmak temel bir ihtiyaçtır diğer yandan da. Şairlerin bu konuda daha şanslı olduğunu düşünüyorum. Kendini anladın mı ki anlatacaksın diyebilirsiniz. Anlamaya ve anlatmaya çabalıyoruz en azından.
Benim için şiir otobiyografik bir mesaidir aslında. Belki de her şair için böyledir. Başkalarından söz ederken, nebatattan, börtü böcekten, manzaradan söz ederken bile kendini de anlatmaktasındır. Kelime seçimi bile otobiyografiktir. Yarattığın karakterler, onları anlatış biçimin senden de bir parça taşırlar.
