Devletin başarısını yalnızca yaptığı yollarla, açtığı binalarla, düzenlediği törenlerle ölçemezsiniz. Bir devletin başarısı, insanlar ölmeden önce aldığı önlemlerle ve bunların önüne nasıl geçtiğiyle belli olur.
Devlet yönetmek, bir annenin evladına akşam sağ salim kavuşabilmesini sağlamaktır.
Bir emekçinin işine giderken evine döneceğine inanabilmesidir.
Bir hastanın ilacını bulabilmesidir.
Bir gencin emeğinin ve diplomasının değerini koruyabilmesidir.
Bir vatandaşın yarınından korkmamasıdır.
Bugün bu ülkenin insanlarının en çok ihtiyacı olan şey de budur. Daha fazla söz değil, daha fazla güven ve yaşanabilir bir ülke…
Siyasetin en büyük başarısı kameraların karşısında en güzel başsağlığı mesajını okumak değildir.
Asıl başarı o mesajı okumaya hiç gerek kalmamasıdır.
Bir geminin evrağı tamam belgeleri düzenli olabilir. İmzaları yerli yerinde olabilir. Ama devletin görevi yalnızca kağıtların düzgün olup olmadığına bakmak değildir. Asıl mesele, o kağıtların arkasındaki gerçeğin de aynı şekilde düzgün olup olmadığını görebilmektir.
Aslında tam da bu yüzden iş cinayetleri ve iş kazaları da yalnızca birkaç satırlık haber değildir. İnşaatlarda hayatını kaybeden işçiler, yaralanan emekçiler, kayıt dışı çalışma iddiaları bize aynı gerçeği hatırlatıyor. Çalışma hayatında denetim varsa, o denetimin amacı emekçi öldükten sonra dosya hazırlamak olamaz. O denetimin amacı, işçi daha sabah evinden çıkarken akşam döneceğinden emin olmaktır.
Bununla da bitmiyor…
Trafik kazaları var. Yangınlar var. İlaç sıkıntıları var. Elektrik krizleri var. Hayat pahalılığı altında ezilen insanlar var. Her birinin kendi sebebi, kendi sorumlusu var.
Hepsinde karşımıza çıkan ortak sorun ise, bir şeyler olduktan sonra harekete geçen bir yapının olmasıdır.
